Uncategorized

หลังจากเสียงในโทรศัพท์ถูกตัดขาด ความเงียบก็เข้าปกคลุมทั่วทั้งสำนักงานราวกับเวลาหยุดเดิน ไม่มีใครกล้าเอ่ยคำพูดแม้แต่คำเดียว พนักงานทุกคนที่เมื่อครู่ยังยืนมุงดูเหตุการณ์ต่างรีบลดโทรศัพท์ลงและมองหน้ากันด้วยความสับสน ผู้จัดการสาวที่ก่อนหน้านี้ยังหัวเราะเยาะอย่างสะใจ ค่อย ๆ ลดมือที่ชี้หน้าพนักงานหญิงลงอย่างไม่รู้ตัว รอยยิ้มเยาะหายไปจากใบหน้า เหลือเพียงแววตาที่เริ่มหวาดระแวง เมื่อเสียงจากปลายสายเมื่อครู่ฟังดูไม่ใช่เสียงของคนธรรมดา พนักงานหญิงยังคงยืนนิ่ง มือที่จับโทรศัพท์สั่นเล็กน้อย รอยแดงบนใบหน้าจากแรงตบยังเห็นได้ชัด น้ำตายังคงคลออยู่ที่ขอบตา แต่แววตาของเธอไม่ใช่ความหวาดกลัวอีกต่อไป หากเป็นความมุ่งมั่นและอดทน ราวกับเธอรอคอยช่วงเวลานี้มานาน เพียงไม่นาน ลิฟต์สำหรับผู้บริหารก็ส่งเสียงเปิดออกอย่างช้า...

หลังจากเสียงดนตรีเงียบลง บรรยากาศภายในห้องจัดเลี้ยงกลับเงียบงันราวกับเวลาหยุดเดิน ไม่มีใครกล้าเอ่ยคำพูดแม้แต่คำเดียว ทุกสายตาจับจ้องไปยังหญิงสาวทั้งสองที่ยืนเผชิญหน้ากันกลางงานวันเกิด มีนายังคงยืนนิ่ง ริมฝีปากสั่นเทา มือที่เคยยกขึ้นอย่างเย่อหยิ่งค่อย ๆ ลดลงช้า ๆ เธอพยายามมองหญิงสาวตรงหน้าอีกครั้ง ราวกับหวังว่าสิ่งที่เพิ่งได้ยินจะเป็นเพียงความเข้าใจผิด หญิงสาวค่อย ๆ เช็ดน้ำตาที่เปียกอาบแก้ม สูดลมหายใจลึกเพื่อระงับความสะเทือนใจ ก่อนเงยหน้าขึ้นสบตากับมีนาอีกครั้ง แววตาของเธอไม่มีทั้งความโกรธหรือความเกลียดชัง มีเพียงความผิดหวังที่เก็บซ่อนไว้มานานหลายปี หญิงผู้สูงวัยซึ่งยืนอยู่หน้าเวทีเริ่มก้าวเข้ามาทีละก้าว...

หลังจากภาพตัดเป็นสีดำ ความเงียบก็ปกคลุมทั่วบูติกเครื่องประดับหรูราวกับเวลาหยุดเดิน ทุกสายตาจับจ้องไปยังหญิงสาวที่เพิ่งลุกขึ้นยืนอย่างสง่างาม แม้เสื้อผ้าของเธอจะมีร่องรอยจากการล้ม แต่แววตายังคงนิ่ง สุขุม และเปี่ยมด้วยความมั่นใจอย่างน่าประหลาด ชายหนุ่มผู้เป็นหัวหน้าทีมรักษาความปลอดภัยก้าวมายืนข้างเธอ ก่อนจะหันไปส่งสัญญาณให้ทุกคนถอยออกหนึ่งก้าว บรรยากาศในร้านยิ่งเงียบลงกว่าเดิม พนักงานและลูกค้าต่างมองหน้ากันโดยไม่มีใครกล้าเอ่ยคำใด มีนายืนนิ่ง ใบหน้าที่เคยเต็มไปด้วยความมั่นใจเริ่มซีดลง มือทั้งสองกำแน่นจนสั่น เธอพยายามฝืนยิ้มแล้วพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "ดิฉัน... ดิฉันไม่ทราบจริง ๆ ว่าเป็นท่านประธาน" หญิงสาวมองเธออยู่ครู่หนึ่ง...